Δευτέρα, Νοεμβρίου 13, 2006
Όνειρα. Από μικρή τα πίστευα. Τα έβλεπα. Τα ένιωθα. Ανάλογα με το όνειρο ξυπνούσα χαρούμενη ή λυπημένη το πρωί. Συνήθως ονειρευόμουν το ‘πριγκιπόπουλο’. Ονειρευόμουν μια ζωή. Την ζωή μου. Με σένα. Δεν είχες πρόσωπο. Είχες ψυχή. Είχες χαρακτηριστικά...

Είχες ευγενικά χέρια. Μάτια. Όμορφα. Γλυκά. Το χρώμα τους άλλαζε με την χροιά της φωνής σου. Οι λέξεις σου ποιητικές. Ιπποτικές. Μόνο για μένα. Εσύ μόνο για μένα. Το ‘όνειρο’ μου. Σε κάθε δύσκολη στιγμή μου, σε έψαχνα. Έκλεινα τα μάτια μου και ήλπιζα να έρθεις. Να με κοιτάξεις. Να μου χαϊδέψεις το χέρι. Να μου πάρεις τον πόνο. Το δάκρυ. Την κακή διάθεση. Και το έκανες πάντα. Ήσουν εκεί στα όνειρα μου. Πάντα. Μαζί...

Δεν με ξεγέλασες ποτέ. Ποτέ. Ερχόσουν πάντα και με την ανθρωπιά σου, μου έδινες κουράγιο. Σε έψαχνα και ξύπνια. Μην νομίζεις! Αλλά δεν σε έβρισκα. Μέχρι τώρα...

Όταν σε πρωτοείδα, σε αισθάνθηκα αμέσως δικό μου. Είδα στα μάτια σου, το ‘όνειρο’ μου. Και τρελάθηκα. Τα έχασα. Τρόμαξα. Φοβόμουν βλέπεις μήπως σε κάποιο λάθος μου, φύγεις. Σε χάσω. Αλλά αποδείχθηκες ακόμη πιο ‘όνειρο’ από το όνειρο μου...

Μου στάθηκες. Με χάιδεψες ατελείωτες ώρες. Με κοίταξες τόσο βαθιά. Είδες μέσα μου τα πάντα. Τα έψαξες. Ήθελες να το κάνεις. Και το έκανες με ένα τόσο ευγενικό τρόπο. Ήρεμο...

‘Ήρεμη δύναμη...’ όταν στο πρωτοείπα, χαμογέλασες. Το θυμάσαι;

Ακόμη και το χαμόγελο σου είναι ευγενικό. Ήρεμο. Πράο. Εκεί. Όποτε το χρειάστηκα, το είχα. Χωρίς δεύτερες κουβέντες. Μια λέξη έφτανε. Και ήσουν εκεί. Δυνατός και έτοιμος να δώσεις απλόχερα βοήθεια. Να δώσεις το χέρι σου. Την καλή σου κουβέντα. Την αγάπη σου...

Είσαι καλός άνθρωπος. Άλλης εποχής. Με αξίες. Με πιστεύω. Έντιμος. Δεν υποκρίνεσαι. Δεν κρύβεσαι. Δεν φοβάσαι να ‘τσαλακωθείς’ για τα αισθήματα σου. Δεν φοβάσαι να τα δείξεις. Να τα πεις. Να τα φωνάξεις. Να τα μιλήσεις. Να τα σκεφτείς. Να τα ‘δεις’. Στα χέρια σου οι λέξεις παίρνουν νόημα. Τις σκέφτεσαι. Δεν τις χαραμίζεις. Δεν τις πετάς δεξιά και αριστερά. Δίνεις αξία στις λέξεις. Την αξία σου...

‘Γραφείς υπέροχα...’ όταν στο πρωτοείπα, χαμογέλασες. Το θυμάσαι;

Μπορεί να ακουστεί αστείο αλλά ζω το ‘όνειρο’ μου. Το έχω δίπλα μου. Του μιλάω και με ακούει. Κλαίω και μου σκουπίζει το δάκρυ. Πονάω και χαϊδεύει τον πόνο μου. Τον γλυκαίνει. Γελάω και χαίρεται. Αναπνέω και ζει. Με αγγίζει και τρέμω. Με κοιτάει και λιώνω. Ονειρεύομαι πλέον ξύπνια...

Τελειώνοντας, δυο λέξεις μόνο για σένα, ‘όνειρο’ μου...

Είσαι καλός άνθρωπος. Καλός με ότι αυτή η λέξη εννοεί και περικλείει...
Είσαι Άντρας. Τιμάς την λέξη αυτή. Σε όλες τις διαστάσεις της. Σε όλες...
Και μην αφήσεις κανέναν να σου πει το αντίθετο.
Και μην αφήσεις κανέναν να σε πείσει για το αντίθετο.
Ακούς; Κανέναν...

Σε φιλώ όνειρο μου,
Γιώργο είμαι δική σου
13/11/2006