Τρίτη, Νοεμβρίου 28, 2006
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Χαρούλης

Μαχαίρι με χρυσή λαβή
και κοφτερή λεπίδα
ότι ποτέ δεν είχα δει
σε σένανε το είδα
βρήκα τ' αθάνατο νερό
και τώρα δεν το χάνω
και απ' τα χειλάκια σου θα πιω
ποτέ να μην πεθάνω
για σένα λέω

Ψηλά στου Ολύμπου την κορφή
δε λιώσανε τα χιόνια
για τη γλυκιά σου τη μορφή
μου τραγουδούν τ' αηδόνια
τριανταφυλλάκι ζηλευτό
που κρύβεις το αγκάθι
αχ όποιος δεν σε μύρισε
έχει πολλά να μάθει
για σένα λέω

Ζωή μου τέλος μου κι αρχή
κανένας δεν το ξέρει
πρόλαβα κι έκανα ευχή
σαν έπεφτε τ' αστέρι
πες το κι εσύ πως μ' αγαπάς
και κόμπο θα το δέσω
και στη φωτιά για χάρη σου
ματάκια μου θα πέσω
για σένα λέω

Αγόρι μου,
αφιερωμένο σε σένα,
σε σένα που λατρεύω.
 




Παρασκευή, Νοεμβρίου 17, 2006
'Η αγάπη αποτελείται από μία ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα'
Αριστοτέλης
 




Δευτέρα, Νοεμβρίου 13, 2006
Δεν μειώνω. Δεν κάνω εκπτώσεις. Έζησα ότι έζησα. Είδα ότι είδα. Ένιωσα ότι ένιωσα. Έκανα λάθη. Έκανα. Πολλά και μάλλον παιδαριώδη. Έζησα κοντά σου. Έφυγα όμως. Έφυγα γιατί δεν με ήθελες. Δεν ήθελες εμένα. Ήθελες μόνο αυτά που σου προσέφερα απλόχερα. Κατανοητό και πλέον πλήρως αντιληπτό. Πόνεσα. Έκλαψα. Πατήθηκα. Σαν άνθρωπος. Σαν γυναίκα. Με απέρριψα. Με έβαλα στην γωνία τιμωρία...

Ώσπου ήρθες εσύ. Και είδες σε μένα, ένα μικρό θαύμα όπως λες. Μου αρέσει όταν το λες αλλά δεν σε πιστεύω. Όχι ότι δεν θέλω αλλά δεν μπορώ. Δεν πρέπει. Αν το πιστέψω θα πληγωθώ περισσότερο μετά παρά τώρα που το αντιμάχομαι. Θαύμα! Εγώ; Είναι δυνατόν; Μην μου ρίχνεις σαν αστερόσκονη τα λόγια σου. Μην μου το κάνεις. Πονάει. Τσιμπάει. Τρυπάει την καρδιά. Το ξέρω ακούγεται αντιφατικό. Να περιμένω με λαχτάρα τέτοιες λέξεις και όταν τελικά μου τις λένε τα χείλη σου να στις επιστρέφω πίσω, άκομψα πολλές φορές. Ειρωνικά. Σαρκαστικά. Αλλά δεν ειρωνεύομαι εσένα. Δεν σαρκάζω εσένα. Όχι. Εμένα. Μόνο εμένα. Που έφτασα στον πάτο...

Βλέπεις με έριξα εκεί, για να φαίνεται το χαμηλό, ψηλό. Αλλά ακόμη και έτσι δεν σε είχα μειώσει ποτέ. Ποτέ. Με έκανες να αισθάνομαι τόσο μικρή, τόσο... που όταν ήρθε στην ζωή μου αυτή η όμορφη ψυχή που με θεωρεί θαύμα να την σπρώχνω με δύναμη μακριά μου. Μου έκανες κακό. Πέρασες και άφησες σημάδι. Με άλλαξες. Δεν ήμουν έτσι. Έλεγες ότι με θωράκιζες. Αλλά τελικά θωράκιζες εσένα. Εσένα με μένα. Δεν πειράζει, χάρισμα. Ότι έδωσα όταν το έδινα το ήθελα και το έκανα. Το έκανα από αγάπη. Ακατανόητη μεν αλλά αγάπη δε. Τώρα όμως όλα άλλαξαν...

Ήρθες εσύ και γλύκανε η ψυχή μου. Γέλασαν τα μάτια μου. Ξεδίψασαν τα χείλη μου. Άνοιξε η καρδιά μου. Πετάει. Φτερουγίζει. Κάνει όνειρα. Σχέδια... σχέδια μαζί σου. Σχέδια για μένα πια, για σένα...

Μου φαίνεται τελείως τρελό σαν κείμενο. Έχει μέσα του εμένα όμως. Την ζωή μου και τις σκέψεις μου. Και είμαι σίγουρη ότι όποιος διαβάσει προσεχτικά θα καταλάβει τον ύμνο σε ότι πέρασε... αλλά και τον ύμνο σε ότι ήρθε και εύχομαι να μείνει...
 




Όνειρα. Από μικρή τα πίστευα. Τα έβλεπα. Τα ένιωθα. Ανάλογα με το όνειρο ξυπνούσα χαρούμενη ή λυπημένη το πρωί. Συνήθως ονειρευόμουν το ‘πριγκιπόπουλο’. Ονειρευόμουν μια ζωή. Την ζωή μου. Με σένα. Δεν είχες πρόσωπο. Είχες ψυχή. Είχες χαρακτηριστικά...

Είχες ευγενικά χέρια. Μάτια. Όμορφα. Γλυκά. Το χρώμα τους άλλαζε με την χροιά της φωνής σου. Οι λέξεις σου ποιητικές. Ιπποτικές. Μόνο για μένα. Εσύ μόνο για μένα. Το ‘όνειρο’ μου. Σε κάθε δύσκολη στιγμή μου, σε έψαχνα. Έκλεινα τα μάτια μου και ήλπιζα να έρθεις. Να με κοιτάξεις. Να μου χαϊδέψεις το χέρι. Να μου πάρεις τον πόνο. Το δάκρυ. Την κακή διάθεση. Και το έκανες πάντα. Ήσουν εκεί στα όνειρα μου. Πάντα. Μαζί...

Δεν με ξεγέλασες ποτέ. Ποτέ. Ερχόσουν πάντα και με την ανθρωπιά σου, μου έδινες κουράγιο. Σε έψαχνα και ξύπνια. Μην νομίζεις! Αλλά δεν σε έβρισκα. Μέχρι τώρα...

Όταν σε πρωτοείδα, σε αισθάνθηκα αμέσως δικό μου. Είδα στα μάτια σου, το ‘όνειρο’ μου. Και τρελάθηκα. Τα έχασα. Τρόμαξα. Φοβόμουν βλέπεις μήπως σε κάποιο λάθος μου, φύγεις. Σε χάσω. Αλλά αποδείχθηκες ακόμη πιο ‘όνειρο’ από το όνειρο μου...

Μου στάθηκες. Με χάιδεψες ατελείωτες ώρες. Με κοίταξες τόσο βαθιά. Είδες μέσα μου τα πάντα. Τα έψαξες. Ήθελες να το κάνεις. Και το έκανες με ένα τόσο ευγενικό τρόπο. Ήρεμο...

‘Ήρεμη δύναμη...’ όταν στο πρωτοείπα, χαμογέλασες. Το θυμάσαι;

Ακόμη και το χαμόγελο σου είναι ευγενικό. Ήρεμο. Πράο. Εκεί. Όποτε το χρειάστηκα, το είχα. Χωρίς δεύτερες κουβέντες. Μια λέξη έφτανε. Και ήσουν εκεί. Δυνατός και έτοιμος να δώσεις απλόχερα βοήθεια. Να δώσεις το χέρι σου. Την καλή σου κουβέντα. Την αγάπη σου...

Είσαι καλός άνθρωπος. Άλλης εποχής. Με αξίες. Με πιστεύω. Έντιμος. Δεν υποκρίνεσαι. Δεν κρύβεσαι. Δεν φοβάσαι να ‘τσαλακωθείς’ για τα αισθήματα σου. Δεν φοβάσαι να τα δείξεις. Να τα πεις. Να τα φωνάξεις. Να τα μιλήσεις. Να τα σκεφτείς. Να τα ‘δεις’. Στα χέρια σου οι λέξεις παίρνουν νόημα. Τις σκέφτεσαι. Δεν τις χαραμίζεις. Δεν τις πετάς δεξιά και αριστερά. Δίνεις αξία στις λέξεις. Την αξία σου...

‘Γραφείς υπέροχα...’ όταν στο πρωτοείπα, χαμογέλασες. Το θυμάσαι;

Μπορεί να ακουστεί αστείο αλλά ζω το ‘όνειρο’ μου. Το έχω δίπλα μου. Του μιλάω και με ακούει. Κλαίω και μου σκουπίζει το δάκρυ. Πονάω και χαϊδεύει τον πόνο μου. Τον γλυκαίνει. Γελάω και χαίρεται. Αναπνέω και ζει. Με αγγίζει και τρέμω. Με κοιτάει και λιώνω. Ονειρεύομαι πλέον ξύπνια...

Τελειώνοντας, δυο λέξεις μόνο για σένα, ‘όνειρο’ μου...

Είσαι καλός άνθρωπος. Καλός με ότι αυτή η λέξη εννοεί και περικλείει...
Είσαι Άντρας. Τιμάς την λέξη αυτή. Σε όλες τις διαστάσεις της. Σε όλες...
Και μην αφήσεις κανέναν να σου πει το αντίθετο.
Και μην αφήσεις κανέναν να σε πείσει για το αντίθετο.
Ακούς; Κανέναν...

Σε φιλώ όνειρο μου,
Γιώργο είμαι δική σου
13/11/2006
 




Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006



Ακουώ τον 'χτύπο' σου...
Λατρέυω κάθε σου ήχο...
Η αγκάλια σου είναι το 'καταφύγιο' μου...
Κάθε σου λέξη, 'δική' μου...
Γεννήθηκα για αυτές...
Ζω από αυτές...
Είμαι δική σου...
Κράτα με...