Τρίτη, Οκτωβρίου 10, 2006
Από την αρχή. Από την πρώτη στιγμή που σε άκουσα, σε ένιωσα. Ένιωσα την ψυχή σου. Την ομορφιά της. Το μεγαλείο της. Η φωνή σου ήταν ο ταχυδρόμος της. Μετά ήρθαν και τα μάτια. Όταν σε πρωτοείδα σε ένιωσα ακόμη πιο πολύ. Σε ένιωσα δικό μου. Ακούς; Δικό μου. Πρωτόγνωρη αίσθηση. Το χάδι σου όπως η φωνή σου. Τα μάτια σου καθρέπτης. Όλα τόσο καθαρά. Τόσο αντρίκεια. Τόσο ανθρώπινα. Η γεύση σου απαλή όπως και το άγγιγμα σου. Το σώμα σου απόλυτα το άλλο μου μισό...

Σ’ αγαπάω. Αγαπάω τα πάντα σε σένα. Ίσως δεν το λέω τόσο συχνά όσο σου αξίζει. Ίσως δεν το λέω για να μην το φθείρω. Αλλά σ’ αγαπάω. Δεν ξέρω αν θα είναι για πάντα. Ίσως γιατί δεν ξέρω αν το ‘για πάντα’ αξίζει αυτής της αγάπης. Ίσως της είναι μικρό ή χιλιοειπωμένο. Ίσως γιατί θα ήθελα να ήξερα και άλλες λέξεις, με πιο όμορφα νοήματα για να σου περιγράψω αυτό που αισθάνομαι. Αλλά δεν ξέρω. Δεν έμαθα.
Έτσι θέλω απλά να σου πω... σ’ αγαπώ...

[Paint ~ Romance in Red by Alfred Gockel]